Logs

De laatste berichten van de projectgroep over de voortgang, resultaten, interessante weetjes etc.

We zijn weer in Nederland! Zaterdag 5 november zijn we geland op Schiphol na een nachtelijke terugreis. Maar eerst wat daaraan voorafging.

De zaterdag na onze presentatie in Ziguinchor werd gebruikt om alles af te ronden, terug te brengen en in te pakken. Aan het einde van de dag ging de natte droom van Carola, Maarten, Wouter en onze Belgische vriend Sebastien in vervulling toen zij gezamenlijk van de brug over de Casamance afsprongen. Helaas zijn hier geen foto's van, dus de toekomst zal uitwijzen of dit een ordinair reisverhaal of een mythe wordt.

Zondag zijn we vertrokken met de sept-place naar Niokolo Koba. Onze chauf bleek een erg relaxte kerel, en hij wilde ons direct naar het park brengen. Daar kregen we verplicht een gids mee, en omdat het toeristenseizoen nog slechts half begonnen was, werd dat diegene die ook aangeprezen werd in de Lonely Planet, Ibrahim. Hij bleek inderdaad veel van de flora en fauna in het park te weten, maar natuurlijk wist hij niet zoveel van vogels als Arthur. Ook voor Ibrahim werden het een paar interessante dagen.

In het park konden we kiezen uit reizen met de sept-place of een 4x4 laten aanrukken. Ons leek het wel leuk om de ritjes door het park op het dak van de sept-place te maken, natuurlijk scheelde dat ook wat CFA's. Tevens moesten we overnachten in hotel Simenti aan de Gambia-rivier, omdat de overige campementen nog niet open waren. Gelukkig kregen we wel korting omdat de elektriciteit (en dus airco en licht) nog niet werkten. Het hotel had een groot terras met een prachtig uitzicht op een bocht van de Gambia. Deze rivier ontspringt in Guinee en stoomt via Niokolo Koba naar het land Gambia.

Maandag maakten we eerst een boottocht over de rivier, waarbij we veel krokodillen, apen en vogels zagen. Hoogtepunt was echter het zien van enkele nijlpaarden, die net aan de oppervlakte kwamen toen wij er langs voeren. Hier hadden we geluk, want doordat het regenseizoen net afgelopen was, stond het gras twee meter hoog en was de waterstand in de rivier ook erg hoog. Hierdoor is het in deze periode van het jaar lastig om veel dieren te zien.

Vanwege de warmte is het bijna onmogelijk om rond het middaguur het park in te gaan. Gelukkig zijn er enkele uitkijkposten vlakbij het hotel, zodat er wel altijd wat te zien is. Aan het einde van die middag zijn we voor het eerst op het dak van de Peogeot-taxi geklommen. Daar zit een stalen rek voor de bagage, maar met het kleedje waar de chauffeur normaalgesproken op slaapt (in Senegal is een grote auto vaak een betere plek om te slapen dan thuis) zat het prima. Helaas zagen we weinig dieren voordat het donker werd.

De volgende dag vertrokken we om acht uur in zuidelijke richting. Hier waren nog een paar plaatsen waarop je de rivier goed kon zien. We hoopten natuurlijk een luipaard of leeuw te zien, maar wisten dat dit vrijwel onmogelijk was rond deze tijd. Wel zagen we enkele bushbucks (bosbokken), bavianen, meerkatten en allerlei vogels. Arthur heeft in het park in totaal vijf nieuwe vogelsoorten gespot, de zogenaamde 'lifers'. Natuurlijk kwam hij ook veel soorten tegen die hij al in Gambia gezien had.

Aan het einde van de dag keerden we terug naar Tambacounda. Woensdag was een erg lange reisdag, om zes uur 's morgens vertrokken we naar Dakar. Tegen een uur of vier kwamen we daar aan, en daar was het meteen weer heerlijk hectisch. We hadden aan onze chauf gevraagd of hij ons niet wilde afzetten op het gare routiere (de grote taxi standplaats), maar een stukje eerder. Hierdoor zou het makkelijker zijn voor ons om naar Ngor te gaan. We hadden van tevoren besloten dat we niet in downtown Dakar wilden blijven, maar net daarboven in de strandsuburb Ngor.

Zo stonden we inderdaad niet in de file, maar we werden wel meteen belaagd door allerlei mensen die ons wel even naar onze bestemming wilden brengen. Na twee maanden waren wij inmiddels wat gewend, en kozen dus rustig twee betrouwbare taxi's uit. Ngor bleek nog beter dan we hadden verwacht, we zaten in een soort appartementje op honderd meter van het strand, weer met dakterras. En in plaats van in het drukke centrum van Dakar zaten we nu in de kleine steegjes van Ngor, wel zo gezellig.

Donderdag gingen we toch nog een keer de stad in, om schoenen te kopen en het slaveneiland Ile de Goree te bezoeken. Dit eiland was erg leuk, met opvallend veel kunstschilders die hun schilderijen willen verkopen. Carola is gezwicht voor twee van deze doeken, terwijl Wouter voor het eerst zijn portemonnee in zijn zak hield. Maarten en Roel zijn daarentegen naar het 'Maison des Esclaves' geweest, het huis der slaven. Hier vonden we de herinneringen aan een donker stukje historie, waar ook Nederland een aandeel in heeft gehad. Nederland heeft in de zeventiende eeuw ongeveer zestig jaar de macht gehad over dit strategische eiland voor de kust van Dakar. Nu is het een pittoreske toeristentrekpleister geworden, die wij niet wilden missen.

Ondertussen had Arthur een laatste dag gevogeld, zodat hij uitkwam op een soortentotaal van meer dan driehonderd. Zijn waarnemingenlijstje is al in goede aarde gevallen bij vogelaars in binnen- en buitenland. Die avond vertrok Arthur al naar Nederland, aangezien hij geen ticket meer kon krijgen voor onze vlucht. Hij was zo moe, dat hij al op het vliegveld in slaap viel. Gelukkig was er een behulpzame beambte, zodat hij zijn vlucht naar Nederland niet miste.

De laatste dag in Senegal hadden we afgesproken met Christopher, de jongen die we leerden kennen op Ile de Karabane. Hij studeert voor het derde jaar Spaans en Engels in Dakar, wat communiceren ook een stuk makkelijker maakt. Carola, Maarten en Wouter zijn met hem wezen kijken naar zijn faculteit en campus. Op de universiteit van Dakar studeren ruim 50.000 jongeren, een formaatje groter dan de TU in Delft dus. Helaas zorgt dat er ook voor dat iedere student maar een klein plekje heeft om te slapen op de campus.

's Middags zijn we voor het laatst de zee ingedoken. Jammergenoeg werden er toch geen surfboards en catamarans verhuurd, zodat het bij zwemmen bleef. Aan de foto van Wouter en Maarten te zien was het die avond echt tijd om naar huis te gaan… Inmiddels zijn we dus al weer een week in Nederland en loopt het project op zijn eind. Vandaag hebben we te horen gekregen dat 5 december de eindpresentatie op de faculteit is. Met een beetje geluk willen we eind volgende week het rapport bij de begeleiders inleveren. Als dit af is, komt het natuurlijk ook op de website.

In Nederland werden we meteen op de kou gewezen. Wouter en Roel zijn al ziek geweest, en Carola en Maarten zijn ook erg verkouden. Zo zie je maar weer wie de onverschrokken wereldreiziger is. Maar Arthur mist de bijzondere vogels hier wel. Maarten mist zijn poldermaatjes (ook wel projectnegers genoemd) en Carola mist iemand om tegen te praten 's nachts. Wouter vindt het jammer dat niemand zijn kauwbewegingen meer telt. En ik ben blij dat de computers in Nederland ook pinball hebben.

Wordt nog een keer vervolgd…

Roel

Na een week doorbikkelen (let vooral op de wit geworden gezichtjes op de foto's) was het gisteren eindelijk zover: La presentation de notre recherche!!

Maar eerst wat eraan vooraf ging: Na het Kagnout-avontuur (met oa de uitglijder van Carola) werd rustig begonnen aan de laatste loodjes van het onderzoeksproject. In deze week zijn Carola en Roel nog rondgeleid door Ziguinchor om de grote erosieproblemen te onderzoeken. Verder werden er al veel uren gemaakt achter de laptops om alle opgedane kennis te verwerken in tekst. Omdat er al voorzien was in stress en vermoeidheidsverschijnselen, was er nog een kort weekendje eropuit gepland naar Abéné en Kafountine. Niet iedereen trok het namelijk goed om elke dag om 7 uur gewekt te worden door een te irritante wekker.

In Abéné was het te warm om goed bij te slapen. Wel was het fijn om vanuit het campement gelijk in zee te kunnen rennen om af te koelen. Helaas voor Carola was er maar één surfboard te vinden, die ook nog eens de punt miste, want een lekker surfje had wel gelegd kunnen worden (pluizentaal, red.). In de loop van de dag werd een expeditie opgezet om naar Kafountine te wandelen over het strand. Rood gebrand van de zon, werd in Kafountine een hele goede maaltijd van maar 50 eurocent naar binnen gewerkt, waarbij je pas water kreeg als je je maaltijd op had. 's Middags werd er siësta gehouden in een lekker relaxed campement, dat gerund wordt door pluizen. Eén daarvan had een grote klont haar van zeker anderhalve meter lang. In Kafountine is een hele grote vismarkt, waar zo ontzettend veel vis wordt gerookt dat je door de rook de vis niet meer zag. Ook lagen er hele kuubs gedroogde vis opgestapeld.

Na thuiskomst werd begonnen aan de laatste week in Ziguinchor. 's Maandags was het gelijk het suikerfeest, waarbij we uitgenodigd waren om bij de familie van Hassan te komen eten. Dit begon al om 1 uur 's middags en duurde tot 7 uur, toen we eindelijk besloten hadden ze dat ons niet weg zouden sturen en we toch niet uitgenodigd waren voor het avondeten. Toen pas begrepen we de hint van 4 uur geen drinken krijgen. Dan maar dinsdag beginnen aan de laatste werkweek, hoewel we tijdens het suikerfeest wel een uitzendtijd voor de Sengalese radio geregeld hadden ( RTS1, te beluisteren via www.worldservice.com)! De laatste dagen bestonden uit veel type-werk en enkele stress-momenten. waarbij de gemoederen af en toe hoog opliepen, wat eigenlijk toch wel logisch is als je 5 eigenwijze mensen in een huis voor 2 maanden bij elkaar zet. Daarnaast kwam er donderdag nog een mannetje langs die om 10 uur de stroom afsloot omdat Hassan de rekening nog niet betaald had. Tot 4 's middags moeten wachten voordat er weer doorgewerkt kon worden, want de accu's van de laptops houden het niet heel erg lang uit.

Vrijdag was dan eindelijk het moment om onze resultaten te presenteren. In het Frans natuurlijk, anders snappen die Senegalezen er helemaal niets van. De presentatie ging moeizaam van start, maar de discussie barstte los nadat enkele onthullende conclusies werden gedaan. Deze discussie liep wat uit, waardoor de Hollandse maaltijd al wat kouder was geworden voordat eraan begonnen werd. De hutspot beviel goed in de Sengalese magen en er werden zelfs opties geopperd om er een restaurant voor te openen. Met goedgevulde magen mochten Roel en Maarten voor de radio de conclusies nog eens herhalen, waarna het feest losbarstte nadat alle gasten weg waren. Tijdens het shirt-verbrandingsritueel kwamen we er nog achter dat een deo-bus toch vrij hard gelanceerd kan worden als je hem opbrandt. Voor de ongeruste vaders: Er zijn geen ernstige ongelukken gebeurd. Voor de ongeruste moeders: de deo werd toch niet meer gebruikt, we waren er wel aan gewend dat je hier na een uurtje dingen doen gewoon stinkt. Kei koddig!!!

Nu rest ons nog een laatste dag Ziguinchor. Zondag pakken we de peugot 505 taxi richting het oosten van Senegal. Dat gebied is veel droger en minder geürbaniseerd dan de Casamance, dus interessant om te gaan bekijken. Daarna gaat de reis naar Dakar, waarvandaan we zaterdagochtend (en Arthur al vrijdagochtend) het vliegtuig naar Nederland pakken. We zullen dan rond kwart over 12 op Schiphol landen.

Carola

Het is tijd voor een korte update. Nog maar twee weken en dan zijn we weer thuis. Volgende week moet het rapport af zijn, dat we vrijdag thuis willen presenteren aan de mensen van IDEE en enkele andere betrokkenen. De zondag erop staat het vertrek richting Dakar gepland, waarvandaan we vrijdagnacht (4 november) terug naar Nederland vliegen!

Belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen tijd is de vondst van een exotisch, verdwaald monster. The American Golden Plover, oftewel de Amerikaanse Goudplevier, waarnaar onder andere de beroemde Honda Goldwing motor is vernoemd. Dit was Arthur's wet American Dream, die hij hier zomaar aan zijn neus voorbij zag vliegen. Het beestje is pas twee keer eerder in Senegal gespot en de vondst is inmiddels wereldwijd aan de vogelautoriteiten gerapporteerd. Werkelijk uniek!!!!!

Bijna net zo belangrijk is het verlies van ons voetbalelftal. Helaas waren we niet aanwezig bij deze thriller die met penalty's besloten moest worden. Het verdriet is er niet minder om. Gelukkig staan er nog heel wat wedstrijden gepland en zijn staan we nog met goede kansen in de districtsfinale. Op sportgebied is er ook nog een heuglijke mededeling. Roel, heeft zojuist, na dagen van training, eindelijk het Senegalees pinball (Cadet Astronaut) record op 15,9 miljoen punten weten te zetten. Een prestatie van formaat. Op naar het WK Roel!

Maar er is meer gebeurd. Arthur, Carola en Roel zijn voor een Senegalese coupe naar de 'blanke kapper' van Ziguinchor geweest. Arthur en Roel kozen voor kort Senegalees en Carola heeft haar blonde manen laten samenvlechten. Het resultaat mag er wezen. Aan al onze ouders; niet schrikken!

Hydrologisch gezien is het ook een interessante tijd geweest. Het einde van het regenseizoen is in zicht en de buien zijn nu heel hevig. Bij de laatste storm is een deel van ons rieten dak weggeslagen; de ravage was enorm! De meeste daken in de wijk zijn echter van degelijk beton en hebben de storm goed doorstaan.

Naar Carola is inmiddels een belangrijke geohydrologische prijs vernoemd; de Carola Award. Deze trofee is voor degene die zich het diepste omwentelt in modder of water. Carola is de trotste titelverdedigster. Bij onze excursie naar Kagnout, waar IDEE Casamance het beheer van een lokaal poldergebied leidt, wist Carola zich onsterfelijk te maken door bij de zoetwaterbron bijna kopje onder te gaan in het drijfzand (zinkmodder is wellicht een betere benaming). Het systeem is trouwens heel interessant. Er wordt land gewonnen door een deel van het mangrovegebied te omdijken en het achterliggende land twee jaar met regenwater "schoon te spoelen", waarna het gebruikt kan worden voor rijstteelt. Het land dat het dichtst bij de rivier ligt wordt gebruikt om vissen te kweken en dient als buffer om zout water vanuit de rivier tegen te houden. Lokaal kan men zoet drinkwater uit het ondiepe grondwater winnen, door een uitgeholde palmboom door de eerste kleilaag te 'prikken.' Carola ging erg diep in haar onderzoek naar dit fenomeen, waarmee zij de concurrentie, onder aanvoering van Arthur, geheel achter zich liet. Vandaar deze prijs.

De afgelopen week is ook de 'Snottie-award' in het leven geroepen; een onbegrijpelijke grap vertellen en er vervolgens alleen zelf (hard) om lachen. Wouter is hier vooral erg goed in tijdens zijn beste Frans, waarna meestal een ingetogen Frans lachje volgt. Dit in tegenstelling tot het krikkende kikkerlachje van Arthur en Roel, die meestal om elkaar moeten lachen. Tot nu toe heeft alleen Wouter de eer gehad om deze award in de wacht te slepen.

Komend weekend gaan we nog voor twee nachtjes naar de kust. Kafountine en Abéné staan bekend om zijn Nederlandse toeristen en moeten we dus ook even gezien hebben. Na deze korte break zetten we een eindsprint in voor het project. Gauw meer!

Ciao

Maarten et al.

Na het lange weekendje Oussouye en Ile de Karabane moest er weer erg hard gewerkt worden aan het project. Dat deden we dan ook, maar dit stond natuurlijk ondergeschikt aan de halve finale voetbal die er aan zat te komen. Want de zenuwen gierden ons al dagen door de keel voor de grote dag. Om half 4 meldden de eerste spelers zich aan de deur, om heel origineel voor de tv te gaan liggen en weer lekker naar Akon te gaan kijken. "Gunshot" en "So lonely" kunnen we ondertussen al achterstevoren mee zingen. Binnen een uur was de kamer weer helemaal gevuld met hippe Afrikanen en er werd zeker weer een half uur uitgetrokken voor de opstelling. Maarten had ook even de tijd genomen om met de medicijnman van het team te gaan babbelen… Veel wil hij er nog niet over kwijt, maar hij heeft de pennie duidelijk gemaakt dat het met de sponsoring wel goed zit als wij wat spulletjes van hem mee nemen naar Europa. Ook hebben we van hem het hoogste bod tot nu toe op Carola meegekregen, 4 kamelen.

Arthur was in de tussentijd even ontsnapt om weer eens vogels te gaan kijken in de wijk. Iedereen maakte zich wel een beetje zorgen om hem toen hij een uur later met een rood aangelopen gezicht terug kwam en niet meer uit zijn woorden kon komen. Na een koude douche was er wat meer duidelijkheid. Hij had namelijk één van zijn ornithologische vogelhoogtepuntjes beleefd uit zijn carrière; de Krokodilwachter. De wedstrijd was weer één groot feest, want onze jongens hebben weer gewonnen en ze staan in de finale! Een klinkende 2-0 overwinning, ingeleid door een zwaar terechte penalty, gevolgd door een echte Van Persie kick. De Van Persie kick die hij maakte voor Arsenal tegen Bolton Wanderers is ook hier legendarisch trouwens. Alle kinderen op straat zijn hem aan het oefenen.

De volgende dagen stond vooral in het teken van gezellige eters. Eerst kwam onze Ile de Karabane-vriend Christopher langs. Hij heeft zijn kansen op Carola wel verprutst, want een kokosnoot, een broek, een paar slippers en veel SMSjes (met teksten als: "You miss me") kunnen natuurlijk nooit tippen aan 4 kamelen. De dag daarna kon Arthur zijn Belgische vogelvriendje Sebastien bevredigen door de Krokodilwachter aan te wijzen, die nog steeds vrolijk rondjes liep door de wijk. Het avondje klaverjassen met Sebastien was ook legendarisch; voor het eerst met Rotterdamse regels spelen en meteen beginnen met 2 pitjes.

De dagen hierna stonden vooral in het teken van het project en de andere dagelijkse beslommeringen. Af en toe een overlegje en hier en daar een bezoekje in het veld. Maarten en Arthur maakten het wel een beetje bont door ruim 5 uur te gaan fietsen en vervolgens bij lange na niet hun uiteindelijke doel te bereiken. Maar vervolgens wel klagen hoe warm het wel niet is…

Shoppings doen is ook altijd een feest. Hierbij hebben we al best veel vrienden gemaakt. Bananen kopen we altijd "Fatou Banana." Eén maal is de fout gemaakt om de bananen ergens anders te kopen, maar dat zal niet meer gebeuren. Gelukkig hebben we ook een drankgroothandel gevonden en daar zijn we ook vaste klant, want ze hebben er gewoon Nederlands bier! En wel het bekende merk "Royal Dutch", speciaal gebrouwen in het o zo idyllische Breda. En dat is niet het enige wat uit Nederland komt. Onze kwaliteits-uien komen uit zowel Beemster als Oude Tonge. Boodschappen doen is toch het beste bij de Shell, een van de weinige plekken waar airco aanwezig is. Hier kun je ook echt alles kopen, van condooms tot luiers en van hondenvoer tot Edammer kaas. Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor een welverdiende vakantie. Niet met zijn vijven naar 1 plek, maar er werd opgesplitst. Roel en Wouter besloten de kust op te zoeken en gingen naar Diembereng. Carola, Maarten en Arthur gingen 2 nachtjes naar Oussouye, het plaatsje waar we al eerder een nachtje hadden doorgebracht.

Ondanks dat de 2 gestelde doelen rond Oussouye niet werden bereikt (Pointe St. Georges and Parc National Basse Casamance), was het fietsen in Oussouye erg leuk. Met onze VTT's (Velo Tout Terrain) hebben we elke hindernis overwonnen. Zondag was het de bedoeling om het plaatsje Pointe St. Georges (aan de rivier) te bereiken om daar onder andere wat cultuur te snuiven en de zeekoeien te zien die hier uit de zoetwaterbronnen komen drinken. Door wisselende routebeschrijvingen van alle behulpzame lokale Afrikanen konden we het plaatsje helaas niet vinden en dus besloten we in oostelijke richting te gaan fietsen. Prachtige VTT-routes zijn er uitgezet.

Eerst door de mooie bossen en vervolgens door uitgestrekte rijstvelden. In het plaatsje Djiromait was het tijd voor siësta. Op het eerste gezicht al een schokkende aanblik, want naast een paar huisjes, heeft men een enorm resort aangelegd; een paleisje met wel 150 kamers! Maar de tweede aanblik was nog een stuk schokkender, want zodra we het terrein betraden zagen we dat dit resort niet meer in gebruik was. Het gehele complex was volledig overgroeid met verwaarloosde zwembaden (inclusief het binnenbad) en weggeslagen kades. Na wat dwalen door de verlaten gebouwtjes, kwamen we toch wat mensen tegen en volledig tegen de verwachting in hadden ze ook nog te eten voor ons, prima geregeld! De eigenaar van het complex deed het voor ons wat mooier voor dan het was. Hij was bezig met het opknappen van het complex en hoopte dit seizoen weer op meer klanten. Maar ja, het resort is alleen bereikbaar met een goede mountainbike of met een piroque. De volgende dag werd het tweede doel niet bereikt met de fiets. Het Parc National Basse Casamance was, tegen beter weten in, echt ontoegankelijk. Het park is naast een van de laatste toevluchtsoorden van bijzondere vogels, ook een van laatste toevluchtsoorden van de rebellen in de regio. Het park ligt bezaaid met mijnen en de toegangsweg ernaartoe is ook afgezet. Helaas, geen droomsoorten voor Arthur…

Wouter en Roel gingen toch voor een strandweekend, en vertrokken via toeristenoord Cap Skirring naar Diembering, een klein dorpje aan de Atlantische kust. In Cap Skirring aangekomen viel het allereerst tegen dat er geen boulevard was met allerlei hotels en restaurants. Dat was toch wat we van deze plaats hadden voorgesteld. Na een beetje geschiedenisles van de locals werd het idee geopperd om over het strand naar Diembering te lopen, over een afstand van twaalf kilometer. De ene local zei dat het een uur en twintig minuten duurde, de ander twee uur. Om half vijf begonnen we met lopen, en helaas waren we er met zonsondergang nog niet. Een extra moeilijkheid was dat het dorp niet aan zee lag, maar een kilometer landinwaarts. Slechts een paar pirogues op het strand vormden het teken dat Diembering daar lag. Helaas was dat in het donker erg moeilijk te zien.

Na een uur in het donker gelopen te hebben, kwamen we gelukkig bij het pad naar het dorp, en zagen we enkele kleine lichtjes. Het pad was echter een grote modderbende, waardoor we het dorp nauwelijks konden bereiken. Een familie ving onze lichtsignalen op en kwam ons met een groot mes tegemoet. We werden meteen aan iedereen voorgesteld en vrijwel meteen naar een campement geleid, want we waren doodop. Het was zaterdagavond, maar na een eetsessie met de lokale hangjeugd pasten we toch voor een avondje stappen.

De volgende dag werd ons verteld dat er een heuse Diola-mis zou zijn in de kerk, dus besloten wij daar een kijkje te gaan nemen. Naast Afrikaans gezang en enkele djembé´s, viel het een beetje tegen. Wel was de voorganger erg enthousiast en begrepen we zelfs de Franse grappen uit zijn preek. Vervolgens werden we door de worstelkampioen van het dorp (worstelen heet hier lute) rondgeleid door het dorp. Zo werden we voorgesteld aan de koningin, de imam, de schooldirecteur en natuurlijk zijn hele familie.

Na een middagje zwemmen en de kusterosie onderzoeken, gingen we deze avond wel naar de dorpsdisco. Hier werd vrolijke Afrikaanse muziek niet altijd even vloeiend gemixt met bekende hiphop als 'So Lonely' van Akon. Dit nummer heeft ook in Nederland een tijdje op nr. 1 gestaan, en dus ook voor ons een hoog meezinggehalte. Het is ongeveer de Andre Hazes van Senegal. Na drie uurtjes slaap was het al weer tijd om huiswaarts te keren, terug naar Ziguinchor dus. Helaas vertrok de Alham al om zes uur, en waren we de rest van de dag dus weinig waard. Zeker omdat Wouter zijn ontbijt nog uit moest stellen tot tien uur, omdat de winkels in Diembering nog niet open waren. Gelukkig waren de winkels in Ziguinchor wel open.

Bij thuiskomst was het natuurlijk één grote strijd van wie de vetste vakantie had. Een onwinbare discussie voor beide kampen. Wel werd er besloten om Roel en Wouter niet meer alleen op stap te laten gaan. Daadkracht en verantwoordelijkheid ontbraken hen na het vergeten van het slikken van de befaamde Lariam pil. Hopelijk heeft dit geen fatale gevolgen.

Arthur

Het is al weer anderhalve week geleden sinds het laatste verslag, dus hoog tijd voor weer even een update. Na onze meetsessie in respectievelijk Sedhiou, Goudomp en thuisbasis Ziguinchor, hadden we een weekend ingepland om hard te knallen aan het tussenrapport. Helaas had de lokale elektriciteitscentrale dit weekend ook gekozen voor grote werkzaamheden, dus op zaterdagochtend viel de stroom weg. Vervolgens hadden we nog allemaal een halfuurtje accu op de laptop, en toen was het afgelopen. Na allemaal even stressgestuiterd te hebben, besloten we om dan, omdat de stroom het hele weekend niet meer terug zou komen, ons Center Parcs weekendje maar even te vervroegen, en het tussenrapport daarna, met verfriste moed af te ronden. Dus gauw ingepakt, een 'sept place' helemaal afgehuurd, en met deze auto, waarbij de uitlaatgassen vooral uit de kapotte asbak achterin kwamen, naar Oussouye gereden. Daar 's avonds gegeten in een of ander krot, waar een extremely big mamma (cup J) onze biertjes met haar tanden opende, en haar twee jarige dochtertje probeerde om Arthur zijn portemonnee uit zijn kontzak te halen. 's Avonds nog weer even geprobeerd uit te gaan, maar het begon erg laat en we lagen er allemaal erg af, dus daarom maar in het stikdonker, met de Melkweg boven ons, het campement weer opgezocht.

De volgende dag per alham naar Elinkine vertrokken, vanaf waar we de boot konden nemen naar Île de Karabane. Na het gebruikelijke oponthoud, waaronder het middaggebed en lunch, met 30 man in een pirogue, alsof het een vluchtelingenbootje betrof. Bij Île de Karabane ging de pirogue voor rede en konden we nog eens 100 m door het water waden om op het eiland te komen. Het eiland ligt vlak bij de monding van de Casamance, aan de hoofdstroom tussen twee kreken, waardoor strandjes en mangrove elkaar afwisselen. Er hangt een enorm relaxte Jamaicaanse sfeer, inclusief rasta's, muziek en verse kokosnoten, net wat we nodig hadden. Natuurlijk weer eerst zwemmen, wat vooral neer kwam op 400m door ondiep water waden, om vervolgens op 1 punt te blijven zwemmen als gevolg van de stroming in de Casamance. Vervolgens bij de gastvrije buren van het hotel een beetje thee zitten drinken en van de zonsondergang genieten, die prachtig was. 's Avonds een kampvuurtje op het strand gemaakt en de lokale sterke zooi gedronken, waarvan we de naam vergeten zijn.

De volgende dag de pirogue en de buurman gehuurd voor een dagje varen naar de monding, na eerst de zonsopgang door een wolk gemist te hebben. Geprobeerd tussen de golven en stroming in de monding nog dieptemetingen te doen, wat lastig was. Vervolgens langs Pointe de Diogué gevaren, en veel vogels gespot terwijl we steeds verder een kreek op voeren, waarbij het weer steeds slechter werd en de kreek steeds smaller en bochtiger, wat zo geweldig was dat we doorvoeren. Op een gegeven moment zat de mangrove overal om ons heen, waarbij hoofden aan luchtwortels gestoten werden en het roer bijna afbrak. Na achteruit terug gevaren te hebben stoomden we de Casamance weer op, waar we nogal werden overvallen werden door wind en ebstroom (golven!), met weer wat zware onweersrommels in de verte, en de hier wel vaker optredende 'apocalypse now lucht'. Na de camera's waterdicht verpakt te hebben kregen vooral Arthur en Wouter de golf voorin vol over zich heen. De boot maakte ook flink water maar het ging allemaal goed, we hebben het strand bereikt. 's Middags het binnenland van het eiland verkend, wat leidde tot prachtige savanne clichés, wegzakken in de slikken, en krabben achtervolgen in de mangrove. Vervolgens lekker de prut weer van de beentjes gespoeld in zee, om daar weer de zonsondergang te aanschouwen. Arthur had zich deze middag afgezonderd en teveel vogels gezien. 's Avonds bij het weerlicht in een tentje aan het strand gegeten, terwijl er weer een lekker 50 mm buitje viel. Tussen alle bedrijven door op deze dag ook op een ietwat Romeinse methode de tidal range, het verschil in waterstand tussen eb en vloed, bepaald, wat niet nauwkeurig was, maar wel een goede indicatie gaf.

De volgende ochtend rondgeleid door onze vriend Christopher, door het huis van zijn ouders, van zijn zus, zijn oude school en wat al niet meer (Arthur sarcastisch: "jaah, haaartstikke leuk zeg!" met Brabo-accent). Daarna vertrok er gelukkig nog een pirogue naar Elinkine die ons mee wilde nemen, Christopher, wiens zomervakantie afgelopen was en nu van huis weer naar Dakar moest voor zijn studie, en nog wat vakantiegangers en locals. Vanuit Elinkine de rechtstreekse alham genomen naar Ziguinchor, een Mercedesbusje bestelformaat waar we gelukkig maar met zijn 34en en een kip in / op zaten.

Eenmaal thuis de volgende dag dapper aan het tussenrapport gebeuld, wat toen inderdaad in twee dagen afgerond kon worden. Nu het tussenrapport klaar is zwoegen we weer verder met het onderzoek, met erg veel excelsheetjes, modelletjes en plotjes waarover af en toe fanatieke discussies gevoerd worden, waarbij veel op onze levensgrote kaart aan de muur wordt gewezen. Probleem blijft dat er in ons modelletje nogal veel factoren meespelen die lekker door elkaar lopen, en er hier nogal weinig data is van het gebied.

Maarten, Carola en Wouter zijn ook nog met John (van IDEE) naar Affiniam gegaan met de jeep. Daar een enorme Chinese anti-zoutdam bekeken, met een geweldige bootlift over de dam, gespecialiseerd voor pirogues, maar natuurlijk wel stuk. De dam was nog in prima conditie, maar de vallei achter de afgesloten kreek was nog steeds te zuur voor rijstbouw, waardoor het een dode vlakte was. Omdat de kreek aan de estuariumkant van de dijk nu minder doorspoelde, was dit water dan wel te zout, of te stil om de mangrove te laten groeien, ook een dode vlakte dus. Misschien kan het door wijzigingen nog best een goed project worden, maar de Chinezen zitten sedert 20 jaar alweer in China, dus dat gebeurt waarschijnlijk niet. Heel dit continent ligt vol met dit soort projecten, die ook wel bekend zijn als witte olifanten. De Nederlanders hebben hier ook een hele gebied mangroves gekapt, om rijstvelden aan te leggen, die rijst deed het niet, en de mangrove komt niet terug: ook een dode vlakte. Dan zijn we maar weer tevreden dat we zelf alleen onderzoek doen, en geen ingrepen doen waarvan we de consequenties niet kunnen overzien. Ons werk mag niet altijd even zinvol overkomen, negatieve gevolgen heeft het ook niet.

Wouter

De werkdagen zijn begonnen. 's Ochtends om 7 uur gaat de wekker, de eersten die gedoucht (met koud water) en wel uit de kamer komen mogen stokbrood gaan kopen. Hierbij wordt ook regelmatig een woordje Wolof geleerd en is het moeilijk om met het lekkerdere maar mindere kwaliteit brood weg te komen. Arthur en ik zijn zelfs een keer teruggeroepen om de broden om te ruilen. Wolof is de tweede taal van Senegal dat in onze regio eigenlijk maar door een minderheid gesproken wordt. Dit omdat de Diola de etnische bevolkingsgroep is die hier woont en het Diools als spreektaal heeft. Maar waarschijnlijk wonen veel mensen van buiten de regio in de Ziguinchor en wordt in hier dus meer Wolof gesproken.

Het ontbijt (en ook de lunch en het avondeten) wordt aan de kleine tafel met relaxte fauteuils met bord op schoot genuttigd, omdat de grotere salontafel continu in gebruik is met boeken, laptops en vooral heel veel snoeren. Na het ontbijt wordt aan het project begonnen. Dit bestaat uit het uitwerken van heel veel (soms te veel) data, het vergelijken van die data en bepalen of ze uiteindelijk wel bruikbaar zijn, proberen het zoutindringingsmodel van prof. Savenije aan de praat te krijgen en te snappen, de omgeving verkennen op de fiets of brommer en nog meer informatie inwinnen. Dit laatste neemt ongeveer de meeste tijd in beslag. Ons Frans is nog niet opperbest en hier in West-Afrika bestaan veel kastjes, muurtjes en doodlopende wegen. Wel zijn we erachter gekomen uit welk jaar onze dieptekaart van de rivier komt: 1960. En nieuwer bestaat niet, want dat is ook de kaart die de havendienst van Ziguinchor gebruikt. De landkaart van de regio is voor het laatst in 1972 geüpdate, dus met dwarsdoorsneden van de rivier uit 1984 zijn we toch wel heel erg blij!!

's Avonds hebben we elke dag een kok. Maandag, woensdag en vrijdag komt Laie, onze huishoudster (ze wast ook onze kleren en maakt ook 3 keer per week het huis schoon), koken en de andere dagen maakt onze zelfmeegebrachte kok, Wooz, een lekker maaltje klaar. Bijna dagelijks staat vis op het menu met rijst of couscous en wat groente, aangezien vis toch het meest hygiënisch eruit ziet om te kopen en het in overvloed aanwezig is. De kip wordt meestal ook levend te koop aangeboden, geplukt kan ook en bij doorvragen blijken er ook al schoongemaakte kippen in een vriezer te zijn, maar kant en klare stukken kip zoals je in Nederland in de koelvakken van de supermarkt koopt, kom je hier niet tegen. Het boodschappen doen begint onderhand al wat soepeler te gaan. We weten onderhand waar de goedkoopste, goede winkels/markten zijn, wat er te koop is en hoe te onderhandelen. Het onderhandelen geldt eigenlijk alleen voor groenten en vis, want aan alle andere levensmiddelen schijnen toch vaste prijzen te zitten (zeggen ze dan…)

Na het eten moet nog wel de afwas van de dag gedaan worden, aangezien Laie gelijk na het koken naar huis gaat, helaas. Verder wordt 's avonds vaak nog hevig nagediscussieerd over de verschillende theorieën over ons estuarium, maar gelukkig is er ook tijd voor een spelletje en een heerlijk Royal Dutch biertje uit Breda.

Donderdag was weer een poule-wedstrijd voor het voetbalteam van Hassan en kwamen rond 4 uur de spelers weer één voor één binnendruppelen. Na het gebruikelijke voor de tv-hangen, werd de teambespreking gehouden, een gebedje richting Mekka gedaan met lange broek aan (het blijkt dat Mekka via meerdere richtingen te bereiken is, want het matje lag niet altijd dezelfde kant op) en werd het eten opgediend. Daarna moest iedereen zich omkleden, moest iedereen (ook wij) een beetje water met iets van zwitsal-lucht op zijn handen en gezicht smeren bij het verlaten van het huis. Gelukkig mochten we wel met het team op de foto en gingen we daarna in ganzenpas richting stadion. Het team moest tegen onze wijk, Le Goumel, spelen en onze wijk werd dus keihard ingemaakt met 5-1. Wat een spektakel, dat Afrikaanse voetbal in de regentijd. Deze tweede wedstrijd zaten we weer in hetzelfde supportersvak en herkenden we dus ook een aantal mensen, onze vrienden. Wooz heeft zelfs een Senegalese penvriend gevonden die in het Duits wil gaan mailen.

Afgelopen zaterdag zijn we voor het eerst het nachtleven van Ziguinchor ingedoken. Het viel Wooz nogal tegen dat het de eerste keer was sinds de anderhalve week die we er toen zaten, maar gezien de gewenningsverschijnselen en de centrum-op-een-half-uur-lopen-afstand is het toch geen slechte prestatie. Na eerst het centrum doorgelopen te hebben zonder een hele hippe tent tegen te komen, zijn we in een chic hotel een biertje aan het water gaan drinken tot na sluitingstijd. Daarna hebben we weer gezocht naar een nachtclub, er schijnen er wel 2 of 3 te zijn, maar waren niet echt vindbaar, dus zijn we in een lokaal barretje gaan zitten met echte Senegalese trommelmuziek. Toen weer op tijd naar huis, want zondagochtend zouden we om 9 uur met de Franse stagiair van IDEE Casamance (ook een vogelliefhebber) met een pirogue met motor naar Les Îles aux Oiseaux (de vogeleilanden) gaan. Omdat een boot huren toch best duur is, hebben we gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om een paar dwarsdoorsneden van de rivier te meten en vast te oefenen voor de komende week. Bij de eilanden aangekomen te zijn, bleken deze niet toegankelijk te zijn en werden we alleen door de mangroven rondgevaren. Ook leuk natuurlijk, maar erg warm in de volle zon en zonder wind. Hier bleek ook dat Senegalesen ook kunnen zweten. Na 2 rondjes dicht langs de mangroven varen, hebben we heel veel vogels gezien (zie de foto's) en op de terugweg kwamen we ook nog dolfijnen tegen. Daarna ging een lekkere warme lunch met airco er goed in en was iedereen voor de rest van de dag uitgeteld.

Maandag moest er weer hard gewerkt worden, want uit het gesprek van vrijdag met onze begeleider John bleek toch dat we niet helemaal wisten wat we wilden gaan doen. Tijdens het gesprek was onder andere het plan ontstaan om de komende week wat mensen op pad te sturen om metingen te verrichten aan de hoofdgeul en deze dus beter te begrijpen en in model te kunnen brengen. Dinsdag zouden Carola en Roel naar Goudomp, een plaatsje 50 kilometer verderop, gaan en met een lokale havenmeester wat metingen uitvoeren, waarna ook bij deze man geslapen kon worden. Maarten en Arthur zouden nog verder gaan, naar Sedhiou, wat op 4 uur reizen afstand ligt en daar dan 2 nachten in een hotel verblijven. Helaas was ik zondagavond ziek geworden en lag de gehele maandag met lichte koorts op bed en werd voor de zekerheid besloten dat ik samen met Wooz op het thuishonk moest blijven.

Dinsdagochtend gingen Maarten en Arthur al vroeg op stap om aan de lange reis te beginnen. Ik was die dag alweer beter (wat wil je na anderhalve dag geslapen te hebben), maar toch ging Roel na de lunch alleen op stap en bleven Wooz en ik helaas achter. Maar meer over deze reisavonturen komen in de volgende update.

Dan als laatste nog even de groetjes aan iedereen die in Nederland is achtergebleven: Groetjes!

Carola

Ondertussen zijn we een week in Ziguinchor en begint het project steeds meer vormen aan te nemen. Na een erg moeizame verhuissessie van ons tijdelijk adres naar ons definitieve adres, wonen we inmiddels in een nieuwe villa. Het staat in een nieuwbouwwijk aan de rand van de stad, een wijk die slechts voor de helft bebouwd is. Dit zorgt ervoor dat het er wemelt van de vogels, zodat Arthur iedere dag ijverig zijn vogeldagboek volschrijft met allerlei nieuwe soorten (zie de nieuwe foto's op de fotopagina ).

Vorige week woensdag was het eerste gesprek met John, onze begeleider vanuit IDee Casamance. We waren toen net aangekomen en het gesprek ging dan ook vooral over wat praktische dingen. Inmiddels weten we het havenkantoor te vinden, en hebben we ook al twee markten, enkele winkeltjes en een aantal librairies (boekhandels) van binnen gezien. Ziguinchor is een weidse en rustige stad en fungeert als handelscentrum in het zuiden van Senegal. Slechts een paar straten kun je echt 'centrum' noemen, veel winkels zitten verspreid door de stad. Iets wat ons nog steeds intrigeert, zijn de hoge bergen bedekt met blauw plastic, waaronder waarschijnlijk vis ligt opgeslagen.

Donderdag en vrijdag zijn we begonnen met het verifiëren van de uitgangspunten voor ons computermodel. We zijn naar het havenkantoor geweest, maar ook daar werken ze met sterk vereenvoudigde getijdenmodellen en van een goede kaart van het gebied hebben ze nog nooit gehoord. We zijn dus voor een groot deel op onze eigen informatie aangewezen.

Zaterdag was het springtij, en dus voor ons tijd om de eerste keer te gaan meten. Springtij is het moment in de getijdencyclus waarop het verschil tussen eb en vloed het grootst is. Wij maken gebruik van een computerprogramma om het getij in het eerste deel van de Casamance-rivier te berekenen, en we waren erg nieuwsgierig of dit klopt. Helaas was het om kwart voor acht 's morgens eb, zodat Arthur en Wouter al om half zeven naast hun bed stonden. Om half acht is officieel de eerste meting gedaan op de brug van Ziguinchor. Een fles gevuld met zand aan een stevig touw zorgt ervoor dat we ieder kwartier de waterhoogte kunnen meten. Een stuk boomschors met daarop gewonden ruim vijftig meter vlastouw en een struikje dat als float fungeert, was de snelheidsmeter. Zo zullen we een dag de Afrikaanse zon te lijf gaan. Om elf uur worden Arthur en Wouter afgelost door Maarten en Roel. Alles gaat goed, en het eerste slack moment wordt op de minuut nauwkeurig vastgelegd. Dit is het moment dat het water even niet stroomt, tussen hoog en laag water in.

Met vloed om twee uur zijn ze blij dat ze afgelost worden door Carola en Wouter. Die gaan vrolijk verder en bij het hoogwater slack worden zij opnieuw afgelost door Wouter en Roel. Die maken de laatste twee uur meten vol, zodat er bijna twaalf uur gemeten is. Hiermee hebben we voldoende gegevens om het computerprogramma te controleren. Gelukkig hoeven we die avond niet zelf te koken, en kunnen we bij onze Senegalese vriend Iba terecht voor een heerlijk garnalengerecht.

De volgende morgen worden we wakker van een Afrikaans voetbalteam in onze huiskamer. Ons huis delen we met Hassan, de Afrikaanse huismeester, en hij vroeg ons de dag ervoor of we naar de belangrijke voetbalwedstrijd van zijn team wilden gaan kijken. Dan zou het team van tevoren bij ons komen eten. Dat leek ons wel wat.
Maar 'van tevoren' was dus tien uur 's morgens geworden, dus een dagje uitslapen zat er voor ons niet in. Voordat ik mijn bed uit was zaten er al vijftien teamleden tv te kijken. Zo kwamen we erachter dat Sean Paul, Shaggy en Wyclef Jean ook hier beroemd zijn. En Akon, wellicht bekend van zijn grote hit "Lonely" en van Senegalese komaf, is een nationale held. Maarten heeft al gezegd niet zonder t-shirt van hem thuis te willen komen.

Na een paar uur hiphop was het tijd voor de teambespreking en werd de opstelling doorgenomen (zie foto). Daarna kwamen er wat moeders langs met lekker eten voor iedereen. Vervolgens was het tijd om te zien hoe het stadion er van binnen uitzag. Het stadion van Ziguinchor ligt vlakbij ons huis, en af en toe horen we er luide kreten uitkomen en zijn dan benieuwd wat er zich binnen afspeelt. De zomercompetitie blijkt er zich nu af te spelen, waarbij alle wijken van de stad tegen elkaar uitkomen. Onze wijk had een goed team, en zondag moesten zij tegen een van de beste wijken van de stad. De wedstrijd van het jaar dus. De schaduwtribune was afgeladen met supporters van de twee wijken, en de gemoederen liepen af en toe hoog op. Wouter had het discutabele moment op video vastgelegd dat er een goal afgekeurd was en iedereen vond het hartstikke mooi om dat terug te kunnen zien. Uiteindelijk wonnen we met 1 - 0, en iedereen was blij. Het aanbod om deze overwinning uitgebreid te gaan vieren in de stad sloegen we vriendelijk af, blij met een moment van rust.

Maandag zijn we onze metingen uit gaan werken, en de eerste uitkomsten vallen mee. We dachten eerst dat het computerprogramma helemaal niet klopte, maar dat blijkt mee te vallen. Aanstaande vrijdag hebben we een nieuw gesprek met John van IDee, en dan zullen we afspreken welke richting ons onderzoek verder krijgt.
Maandagavond was ook de eerste avond dat onze hulp voor ons kwam koken. Zij kan niet heel goed Frans, dus communiceren met haar is nog een beetje lastig, maar we hadden vlees voor haar gekocht en zij heeft er een lekkere rijstmaaltijd van gemaakt. Voortaan komt ze driemaal in de week voor ons koken, naast dat het tijd scheelt, leren we zo ook de Afrikaanse keuken beter kennen.

Het eten is lekker, maar niet altijd even leuk. Bijna iedereen zit al aan de diarree, zij het in verschillende mate. De eerste ORS-zakjes zijn al tevoorschijn gehaald. Maar verder valt het dagelijkse leven hier reuze mee. Er is hier aardig wat voedsel te krijgen. Alleen in onze tuin leven meer dieren dan in nationaal park de Hoge Veluwe. Roel heeft al een slang gezien, het stikt hier ´s avonds van de grote slakken (groter dan tennisballen) en boomkikkers. Deze kleine beestjes maken na een regenbui verschrikkelijk veel lawaai. En ons huis zit vol met kakkerlakken, maar gelukkig went dat.

Veel groeten aan iedereen in Nederland!

Roel

Na een flinke plensbui die bij de lunch begonnen was, maakten we ons op voor de kraker Senegal - Mozambique, een kwalificatiewedstrijd voor zowel het WK als de Afrikacup. Senegal is nog steeds in een klein voetbalmineurtje na het verlies tegen Togo voor het afgelopen WK. Togo ging wel, Senegal niet… Er moest dus gewonnen worden. Terwijl de straten volledig blank staan, klimmen wij in de kleurrijke openbaar vervoersbusjes van Dakar.
Gelukkig heeft onze 'personal guide' Mohammed ons om half 5 al opgehaald zodat we ruim op tijd in het stadion zijn. De rit erheen duurt meer dan een uur en dan moeten we ook nog eens een stuk lopen naar het stadion. De beveiliging zorgt ervoor dat we met nog wat meer vertraging het stadion betreden. Maarten dacht het zekere voor het onzekere te nemen en zijn zakmes mee te nemen in geval van echte rellen tussen de Mozambikanen en Senegalezen. De strenge bewaking van het stadion was daar echter niet van gediend en Maarten moet zijn mes inleveren bij hen en mag hem na de match weer op komen halen.

Enfin, als we het stadion binnenlopen is net het volkslied bezig van Mozambique. Geen zitplaatsen, maar we staan tussen de echte locals. De Senegalezen gaan lekker los bij hun volkslied, er wordt uit volle borst meegezongen. Als de formaliteiten achter de rug zijn komen de trommels tevoorschijn en ontstaat er een echt Afrikaans voetbalsfeertje in het stadion. Diouf is de van Nistelrooy van Senegal. Elke bal die hij raakt wordt met veel gejuich begroet. Overigens spelen alle spelers van het Senegalese elftal in Europa, vooral Frankrijk, van Mozambique speelt alleen Sa in Europa, bij Barcelona. De wedstrijd speelt zich vooral achter het doel waar wij zitten af, dus dat is volop genieten. De ene na de andere kans, maar het gaat niet soepel voor Senegal. Gelukkig is er een Mozambikaanse verdediger die het allemaal een beetje sneu vindt voor iedereen in het stadion en hij legt hem soepel in zijn eigen doel, une - zero! De tweede helft is ook voor Senegal en dus aan de andere kant van het stadion, wat minder leuk voor ons. Uit een mooie vrije trap wordt de eindscore bepaald, 2-0. Iedereen mag tevreden naar huis, althans, Maarten niet, hij probeert tevergeefs zijn zakmes terug te krijgen bij de bewaker, maar die beweert bij hoog en bij laag dat hij hem niet heeft en hij een andere bewaker is… ze lijken ook zo op elkaar hier.

De volgende ochtend om 8 uur al uit ons nestje. Het ontbijt laat wat op zich wachten en met Mohammed gaan we na een flinke bui de stad in om wat eten en water in te slaan zodat we de survivaltocht op het eiland van Iles de la Madeleine kunnen doorstaan. Na veel onderhandelen en wachten, gaan we rond half 12 naar het eiland. Het is een Nationaal Park en het staat bekend als 'vogeleiland'. Arthur is dus helemaal in zijn nopjes. Zodra we aan land zijn (we zijn de enige bezoekers overigens), verkennen we het gehele eiland. Wouter vindt de ene na de andere soort hagedis en Arthur komt ook ineens oververhit aangerend, hij heeft de Red-billed Tropicbird al snel gevonden! Iedereen wil deze prachtige vogel natuurlijk zien en daarom gaan we na de lunch op de noordwestpunt van het eiland zitten. Hier slaan de golven lekker over land en dat wil Carola aan den lijve ondervinden. Dat doet ze heel goed, na even wachten krijgt ze een flinke golf over zich heen. De Red-billed Tropicbird (Roodsnavelkeerkringvogel) doet gelukkig ook nog een ereronde. Om 4 uur gaan we weer terug, met heel rode huidjes, handig die zonnebrandcrème.
Een internetsessie voor het eten levert nog een onaangename verrassing. Er zijn gevechten uitgebroken in de Casamance regio en 4000 mensen zijn op de vlucht geslagen naar Gambia. Morgen overleggen bij de ambassade. We wachten ook nog op Mohammed, hij zal ons echt zijn 'geleende' 10.000 CFA (15 euro) terug brengen. Geen Mohammed meer, laten we hopen dat hij er lekkere snoepjes van zijn kinderen voor gekocht heeft…

Maandag, zoals echte studenten betaamd, uitgeslapen tot 10 uur. Het wordt een echt regeldagje. Van de ambassade worden we niet echt veel wijzer. Ze weten eigenlijk niks over de rellen in Casamance, dus we besluiten om toch maar morgen naar het zuiden te gaan. We vinden uit dat de boot echt niet gaat, vliegen is redelijk duur en daarom wordt het toch met de auto. Maarten, Wouter en Carola weten met hun beste afdingkwaliteiten een capabele chauffeur te regelen die ons veilig naar het zuiden zal brengen.

Het is even afzien als 's ochtends om 4 uur de eerste wekker af gaat. Veel wekkers zetten was niet nodig, want Wouter had om 3 uur iedereen al wakker gemaakt om te vragen of het geluid dat uit de ventilator niet echt de wekker al was. Netjes om half 5 vertrekken we uit een heel stil Dakar. De chauf is inderdaad supercapabel, hij rijdt voor Senegalese begrippen best netjes, maar ook stevig door. Voor belangrijke dingen wijkt hij uit, maar ja, als je als zwervershond op je ouwe dag een weg wil oversteken, moet je niet de pech hebben dat 'onze Harry' net aan komt scheuren. Een klap en wat gepiep maken ons even stil. Als we omkijken zijn we toch weer opgelucht. Hondje staat weer op, schudt zich uit en loopt rustig weer verder. De wegen in Senegal zijn overigens prima. Alleen in het kleine stukje Gambia zijn de wegen echt belabberd. Wouter weet het goed te omschrijven: "Je rijdt in principe met 1 wiel in de berm, behalve als de weg breed genoeg is, dan rijd je volledig in de berm".
Om 10 uur steken we met de pont de Gambia rivier over. Het spannende stuk zou dan het laatste deel naar Ziguinchor zijn, want daar zouden rebellen actief kunnen zijn. Veel militairen, maar die laten ons na een klein babbeltje altijd weer vrolijk door. Om half 2 zijn we al in Ziguinchor en worden we afgeleverd bij het bureautje van Idee Casamance. Daarvandaan gaan we eerst naar een tijdelijk onderkomen in de stad. We zitten in het kasteel van Iba, we hebben 3 slaapkamers tot onze beschikking en 's avonds kunnen we zelf koken. Maarten is tijdens de autorit een beetje ziekjes geworden. Hij gaat al om 4 uur naar bed en komt er de volgende dag pas weer volledig bij bewustzijn uit. Gelukkig voelt hij zich dan weer een stuk beter.
Voor Arthur is het één groot paradijs, overal vliegen pelikanen, ooievaars, reigers en ander spul. Nu maar hopen dat hij zich nog wel op het project kan concentreren. Morgen naar de begeleider John en dan gaan we praten over wat we gaan doen. We houden jullie op de hoogte!

Arthur

Salut!!!

Nu alweer een update voor de site! Lekker typend in ons nieuwe appartement in hartje Dakar, willen we even laten weten dat we zijn aangekomen en ons goed vermaken! Om bij het begin te beginnen:

Vertraging! Het vliegtuig naar Casablanca stond nog lang niet klaar toen het tijd was om te boarden. Roel wist het vertrek nog wat uit te stellen door de douane met mes en schaar te lijf te gaan: hij viel gelijk door de mand natuurlijk. En kon zijn wapens alsnog in het bagageruim laten meenemen. Goed geregeld Roel! Of toch niet? Twee voorspoedige vluchten en een overstap verder zijn we in Dakar. Op een klein pakketje na is zelfs alle bagage aangekomen! De wapens zijn tot op heden nog niet bovenwater. Jammer Roel.

Hectisch Dakar is een uitdaging. Gelijk al bij aankomst maken we "vrienden" die wel taxi's, vervoer naar Ziguinchor en wat al niet meer kunnen regelen. Met twee taxi's in volle vaart naar de Via Via Lodge in Yoff kost ons nu het dubbele, maar we zijn er! Tijd voor een Flag bière dus en een beetje nachtrust. Twee uur tijdsverschil slechts en een heel ander klimaat. We worden wakker in Yoff, een dorpje dat net buiten Dakar ligt, aan het strand. Na een ontbijtje is het tijd om de omgeving te verkennen. Maarten en Roel gaan naar het vliegveld voor het ophalen van het vermiste pakketje. Onverrichter zake keren zij terug naar het strand; de wapens zouden in Casablanca liggen. Morgen weer proberen.
Het strand is anders. Niet dat van een badplaats, maar een strand waar wordt gevist, gesport en gewassen. De geiten worden het water in gesleurd voor een wasbeurt en grazen het strand af. Ze eten voornamelijk, touw, papier en rotte vis, aangezien gras weinig voorhanden is op het strand van Yoff. Paard en wagen combinaties rijden overal af en aan en het strand lijkt voor hen de ideale sluiproute.
's Middags gaan we met de taxi naar Dakar. De snelweg staat al gauw vast en we nemen een andere route naar het centrum. Het verkeer kent geen geheimen voor de chauffeur die zich overal tussendoor weet te duwen. We gaan wat eten en op zoek naar de ambassade voor wat smalltalk. Dakar is niet wat wij noemen mooi, maar het is gaaf om in deze metropool rond te lopen. Je wordt overal lastiggevallen door verkopers en sjacheraars die vaak letterlijk vasthoudend zijn. De ambassade is al dicht en ook de boot wordt niet geboekt. Dat komt nog wel. We vertrekken naar Point des Almadies, het meest westelijke puntje van Africa! De achtbaans halfverharde snelweg is verstopt. Ook niet gek als later iedereen ineens moet ritsen tot twee banen. Alles lijkt hier te kunnen rijden, maar een stilstaande auto met pech is geen uitzondering. De verkeersregel is duidelijk; doorrijden als je kan! Maar we komen er.
We hebben net de zonsondergang gemist, maar het is er niet minder mooi om! Een betere plaats voor een lekkere vis zal er niet zijn en we zitten tot laat op het terras.

Vandaag dus naar ons nieuwe appartement in Dakar gegaan, dat ons gister is aangeboden. Het is een leuk optrekje en veel goedkoper dan een hotel. En de taxirit naar het centrum, die zeker een half uur kost wil je ook niet steeds maken! We worden vriendelijk ontvangen en geholpen met adviezen en aanbiedingen. De boot zal de komende week niet varen. We kunnen wel over land rijden. Een tocht van een volle dag in een busje. Geen comfort dus, maar wel een mooie tocht! We willen dinsdag vertrekken.
En nu? Tijd voor een stevige lunch zou ik zeggen. Vanavond gaan we naar de voetbalthriller Senegal-Mozambique, een eliminatieduel voor de Wereldbeker en de Africacup. Dat wordt een leuk avondje!

Binnenkort meer. En ook de eerste foto's!

Maarten

Nog precies een week en dan is het zover; dan zitten we in het vliegtuig naar Senegal. Volgende week donderdagmiddag vertrekken we vanaf Schiphol. De voorbereidingen zijn in volle gang, gisteren was het laatste overleg met de begeleiders. Ook zijn de laptops opgehaald bij Van Oord en worden zij voorbereid voor Senegal. Het werkplan is inmiddels af en goedgekeurd.

Inmiddels is er een gastenboek online waarop je al je commentaar kunt geven. In Senegal zullen we proberen iedere week een update te maken over de voortgang van het project.

Sponsoring has had a good start with allready 4 four companies donating money for our project! Four more to go! Van Oord, a big dutch dredging company, is our main sponsor and has her profile posted on this site. We would like to thank all sponsors for their generous donations.

However, we still need more sponsors to finance our project. If you are interested please look at our sponsoring page. Thanks for your interest!

De eerste foto's die we hebben van het gebied zijn te zien onder het kopje "foto's." Hier zullen binnenkort ook onze eigen foto's op locatie te vinden zijn.
Meer>>>